എന്നെ ഇല്ലാതാക്കി എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കി
എന്റെ പ്രതീക്ഷകളെ മുറിവേല്പ്പിച്ച് നീ അന്ന്
വിടപറഞ്ഞപ്പോള്‍  ഒരു തിരിച്ചുവരവ് ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചില്ല
ഇന്നും ഞാന്‍ അതിനെ വരവേല്‍ക്കുന്നില്ല!!!
എങ്കിലും നീ എന്നെ വിളിച്ചപ്പോള്‍ ,നിന്റെ സന്ദേശങ്ങള്‍
മാപ്പുപറയലുകളുമായി എന്നിലേക്കെത്തിയപ്പോള്‍
അര്‍ത്ഥമറിയാതെ നീ പറഞ്ഞു പഴകിയ ഐ ലൗ വു എന്ന വാക്കിനൊപ്പം
നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ കുതിര്‍ന്നൊഴുകിയത് വിങ്ങലുകളിലൂടെ മനസ്സിലാക്കിയപ്പോള്‍
എനിക്ക് നിന്നോട് സ്നേഹമല്ല മറിച്ച് സഹതാപവും ലജ്ജയുമാണ് തോന്നിയത്
നീ നഷ്ടമാക്കിയത് ജീവിതത്തില്‍ നിനക്ക് കിട്ടാവുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സ്നേഹമാണ്
ആ സ്നേഹത്തിന്റെ സത്യം അതിന്റെ പരിശുദ്ധി ആ തിരിച്ചറിവാണ്
അതാണ് നിന്റെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും എന്നിലേക്ക് എത്തിച്ചത്.
നീ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് ഒരിക്കലും തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്തതാണ് ,
ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരാത്തതും.

നിന്നോടുള്ള വെറുപ്പോ വൈരാഗ്യമോ അല്ല
നിന്നെ അകറ്റിനിര്‍ത്തിയത് മറിച്ച് നിന്റെ
മോതിരവിരലില്‍  മുദ്രചാര്‍ത്തിയ ഒരുവന്റെ
പ്രതീക്ഷകളെ , പ്രണയത്തെ നശിപ്പിക്കാതിരിക്കാന്‍
അവന്റെ ശാപം നിന്നില്‍ പതിക്കാതിരിക്കാന്‍
ആ സ്നേഹം നിലനില്‍ക്കാന്‍,ഒരു ജീവിതം മുഴുവന്‍
നീ സന്തോഷമായി ജീവിക്കാന്‍
മനസ്സില്‍ നിന്നെ എന്നും പ്രണയിച്ചു കൊണ്ട്
നിനക്ക് വേണ്ടി എനിക്ക് ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്ന
ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം അതുമാത്രമാണ്
ദീര്‍ഘ സുമംഗലി ഭവ:

എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകളെ തൊട്ടുണര്‍ത്തുന്ന
ഒരു ഓര്‍മ്മയുണ്ടായിരുന്നു ആ മഴയില്‍
അവളെന്നെ തലോടുന്ന കുളിരുണ്ടായിരുന്നു
ആ കുഞ്ഞിളം കാറ്റില്‍
അവളെനിക്കായ് പാടുന്ന താളമുണ്ടായിരുന്നു
ആ മഴവന്നു പതിക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍
അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു
മിന്നലില്‍ മഴയെ കാണുമ്പോള്‍
തിമിര്‍ത്തുപെയ്ത് പതിയെ ആ മഴ തോര്‍ന്നൊഴിഞ്ഞപ്പോള്‍
അവളെന്നെ വിട്ടകന്ന നൊമ്പരമറിഞ്ഞിരുന്നു മനസ്സില്‍...
പ്രതീക്ഷിക്കാതെ വന്ന്,ഒന്നും പറയാതെ പോയ അവളും
ഈ മഴയും എനിക്കൊരുപോലെയാണ് 
അവളേയും മഴയേയും ഞാന്‍ ഇന്നും പ്രണയിക്കുന്നു..

നിറഞ്ഞമിഴികാളാല്‍ അവള്‍ എനിക്ക് മുന്നില്‍നിന്നും
നടന്നുനീങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കൂടുതള്‍ അവളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടുപോയി
അവളെന്നെ സ്നേഹിച്ചതിന്റെ ആഴം ആ വിതുമ്പലില്‍ 
ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു
ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയാതെ  പോയ പ്രണയത്തെ 
നഷ്ടപെടലിലൂടെ മനസ്സിലാക്കുകയാണിന്ന്
ഒരുപക്ഷേ അവളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ആരും
എന്നെ സ്നേഹിച്ചുകാണില്ല..
പലപ്പോഴും അവളുടെ വാക്കുകളില്‍ ഞാന്‍ അവളുടെ
പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്
ഞാന്‍ അവള്‍ക്ക്  പ്രാണവായുവാണെന്ന്
പലപ്പോഴും അവള്‍ പറയുമായിരുന്നു...
പക്ഷേ ഇത്രയൊക്കെയായിരുന്നിട്ടും എവിടെയാണ് 
അവളുടെ മനസ്സൊന്ന് മാറിയത്
ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ് എന്റെ സ്നേഹത്തെ 
എന്നോടുള്ള അവളുടേ സ്നേഹത്തെ 
അവള്‍ ഒരു കറുത്തമറകൊണ്ട് മൂടിയത്..
അവളുടെ പ്രാണവായുവിനെ സ്വയം നഷ്ടപ്പെടുത്താന്‍ മാത്രം
എന്ത് സംഭവിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമില്ല
ആ മനസ്സ് ആരുടേയോ നിര്‍ബന്ധത്തിന് അടിമയായതാണോ?
അതോ ഞാന്‍ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചോ?
എന്നില്‍ അവള്‍ക്ക് തെറ്റിധാരണകള്‍ തോന്നിതുടങ്ങിയോ?
അതോ ഞാന്‍ നല്‍കിയ സ്നേഹം അവളെ ത്രിപ്തിപ്പെടുത്തിയില്ലേ?
എന്നെ മറന്ന് ജീവിക്കാന്‍ അവള്‍ക്ക് ഈ ജന്മം കഴിയുമോ?
എനിക്ക് അവള്‍ തന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍ ,സ്നേഹം ഇതെല്ലാം
മനസ്സറിഞ്ഞ് മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലും നല്‍കാന്‍ കഴിയുമോ?
അവളുടെ മനസ്സില്‍ എനിക്കുള്ള സ്ഥാനം തുടച്ച് നീക്കാന്‍ കഴിയുമോ?
ഒന്നുമാത്രം എനിക്കറിയാം അവള്‍ക്ക് 
സ്വയം എന്നെ പിരിഞ്ഞുപോകാനാവില്ല
എന്നെ സ്നേഹിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല...

കണ്ണുകള്‍ കരയുന്നതും
ചുണ്ടുകള്‍ ചിരിക്കുന്നതും
നിനക്ക് കാണാന്‍ കഴിയുന്നു
നിന്നെ കാണിക്കാതെ എന്റെ
മനസ്സ് കരയുന്നത് കാണാന്‍
നിനക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ?