മനസ്സിനെ ഒരിക്കലെങ്കിലും തൊട്ടുണര്‍ത്തുന്ന വികാരം,"പ്രണയം", തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സ്നേഹം,ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം തിരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴുള്ള പരിഭവം,ഒടുവില്‍ ഒരു വാക്കും പറയാതെ അകലുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന നൊമ്പരം.അതെ അതാണ് പ്രണയം.അത് മാത്രമാണ് പ്രണയം.
അക്ഷരങള്‍ അനര്‍ഗള നിര്‍ഗളമായി പ്രവഹിക്കുന്ന ഒരു കവിമനസ്സിന് ഉടമയല്ല ഞാന്‍.ഇവിടെ ഞാന്‍ എഴുതികൂട്ടുന്നതെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിന്റെ വെറും തോന്നലുകളാവാം അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ വെറും ഭ്രാന്താകാം.അതിനെ നിങള്‍ക്ക് എങനെ വേണമെങ്കിലും വ്യാഖ്യാനിക്കാം.അക്ഷരങള്‍കൊണ്ട് എഴുതുന്നത് ഭ്രാന്താണെങ്കില്‍ എന്നെയും ഒരു ഭ്രാന്തനെന്ന് വിളിക്കാം.ഞാന്‍ കുത്തികുറിച്ച തോന്ന്യാസങള്‍ വായിക്കുന്നതിന്‍ മുന്‍പ് ഞാനൊരു കവിയല്ല എന്നുമാത്രം മനസ്സിലോര്‍ക്കുക. പ്രണയം എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ നാളുതൊട്ട് അതിന്റെ സമസ്ത ഭാവങളിലും ഞാന്‍ അതിനെ കണ്ടു.പ്രേമം,പരിഭവം,വിരഹം,ഏകാന്തത,കാത്തിരിപ്പ്,നൊമ്പരം അങനെ പലഭാവങളില്‍ അത് എന്നെ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഇതിലെല്ലാം ഞാന്‍ കണ്ടത് അതിന്റെ വശ്യതയാണ്,അതിന്റെ സത്യമാണ്,അതിന്റെ ആഴമാണ്.അതുകൊണ്ട് തന്നെ പ്രണയം എനിക്ക് എന്നും ഇഷ്ട്മാണ്.

Friday, 4 March 2011


കോടമഞ്ഞുവീണലിഞ്ഞ ഓര്‍മ്മയുടെ താഴ്വരയില്‍
ഞാന്‍ നിന്റെ മുഖം ഒരു മയില്പ്പീലിപോലെ സൂക്ഷിച്ചു
എന്റെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും
ഞാന്‍ നിനക്കായ് ഒരോ സ്വപ്നങള്‍ നെയ്തുകൂട്ടി
മിന്നിതെളിയുന്ന നക്ഷത്രങള്‍ നിനക്ക് ഞാന്‍ 
നല്‍കുന്ന് സമ്മാനങളായി
പ്രണയം പരസ്പരം കൈമാറിയ ഇടവഴികളില്‍
ഞാന്‍ നിന്റെ പാദസ്വരത്തിന്റെ കിലുക്കം കേട്ടു
പക്ഷേ ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍
നീ എന്നില്‍ നിന്നും അകന്നു നടന്നുപോവുകയായിരുന്നു
 ഒരു നഷ്ട സ്വപ്നമായി നീ എന്നില്‍ പെയ്തിറങി
അത് എന്റെ മിഴികളില്‍ ഇരുവഴികളിലായ് ഒഴുകി പോയി
ഇന്ന് ഞാനെല്ലാം തിരിച്ചറിയുന്നു 
എല്ലാം ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമായി മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കുന്നു.

No comments:

Post a Comment