മനസ്സിനെ ഒരിക്കലെങ്കിലും തൊട്ടുണര്‍ത്തുന്ന വികാരം,"പ്രണയം", തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സ്നേഹം,ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം തിരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴുള്ള പരിഭവം,ഒടുവില്‍ ഒരു വാക്കും പറയാതെ അകലുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന നൊമ്പരം.അതെ അതാണ് പ്രണയം.അത് മാത്രമാണ് പ്രണയം.
അക്ഷരങള്‍ അനര്‍ഗള നിര്‍ഗളമായി പ്രവഹിക്കുന്ന ഒരു കവിമനസ്സിന് ഉടമയല്ല ഞാന്‍.ഇവിടെ ഞാന്‍ എഴുതികൂട്ടുന്നതെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിന്റെ വെറും തോന്നലുകളാവാം അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ വെറും ഭ്രാന്താകാം.അതിനെ നിങള്‍ക്ക് എങനെ വേണമെങ്കിലും വ്യാഖ്യാനിക്കാം.അക്ഷരങള്‍കൊണ്ട് എഴുതുന്നത് ഭ്രാന്താണെങ്കില്‍ എന്നെയും ഒരു ഭ്രാന്തനെന്ന് വിളിക്കാം.ഞാന്‍ കുത്തികുറിച്ച തോന്ന്യാസങള്‍ വായിക്കുന്നതിന്‍ മുന്‍പ് ഞാനൊരു കവിയല്ല എന്നുമാത്രം മനസ്സിലോര്‍ക്കുക. പ്രണയം എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ നാളുതൊട്ട് അതിന്റെ സമസ്ത ഭാവങളിലും ഞാന്‍ അതിനെ കണ്ടു.പ്രേമം,പരിഭവം,വിരഹം,ഏകാന്തത,കാത്തിരിപ്പ്,നൊമ്പരം അങനെ പലഭാവങളില്‍ അത് എന്നെ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഇതിലെല്ലാം ഞാന്‍ കണ്ടത് അതിന്റെ വശ്യതയാണ്,അതിന്റെ സത്യമാണ്,അതിന്റെ ആഴമാണ്.അതുകൊണ്ട് തന്നെ പ്രണയം എനിക്ക് എന്നും ഇഷ്ട്മാണ്.

Monday, 14 February 2011

ഒളിച്ചോട്ടം

എന്റെ സ്നേഹം നിനക്കു
കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല
നിന്റെ കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടാണോ
അതോ? അന്ധതയുടെ അനാവശ്യ
മുഖമൂടി നീ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്
അണിഞ്ഞതാണോ?
കണ്ടിട്ടും കാണാതെ
കേട്ടിട്ടും കേള്‍ക്കാതെ
എത്രനാള്‍ നിനക്കൊളിച്ചോടാന്‍ ആകും?
മരണം വരെ ,അല്ലേ?
എന്നാല്‍ നീ ഒന്നോര്‍ക്കുക!!!
അതിനു ശേഷവും ഞാന്‍ നിന്നെ
പിന്തുടരും കലര്‍പ്പില്ലാത്ത
സ്നേഹവുമായി,
എന്നെ തനിച്ചാക്കി നീ നടന്ന വഴികളില്‍
നിന്റെ കാല്പ്പാടുകള്‍ എനിക്കു കൂട്ടായിരുന്നു
എന്നെ മറയ്ക്കാന്‍ നീ ഒളിച്ച ഇരുട്ടില്‍
നിന്നെ കാണാന്‍ നിലാവുണ്ടായിരുന്നു
എന്നോട് മിണ്ടാതെ നീ പോയപ്പോള്‍
നിന്റെ മൗനം എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു
നീ പോലും അറിയാതെ നിന്റെ മനസ്സ്
എന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.അതാണ് സത്യം
ഈ സത്യം ആര്‍ക്കുവേണ്ടി നീ മറയ്ക്കുന്നുവോ
അവര്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ പതിന്മടങ്
ആഴത്തില്‍ ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.
പിന്നെ എന്തിനീ ഒളിച്ചോട്ടം?

No comments:

Post a Comment