മനസ്സിനെ ഒരിക്കലെങ്കിലും തൊട്ടുണര്‍ത്തുന്ന വികാരം,"പ്രണയം", തൊട്ടടുത്ത് വന്നിരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സ്നേഹം,ഒന്നും മിണ്ടാതെ മുഖം തിരിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴുള്ള പരിഭവം,ഒടുവില്‍ ഒരു വാക്കും പറയാതെ അകലുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന നൊമ്പരം.അതെ അതാണ് പ്രണയം.അത് മാത്രമാണ് പ്രണയം.
അക്ഷരങള്‍ അനര്‍ഗള നിര്‍ഗളമായി പ്രവഹിക്കുന്ന ഒരു കവിമനസ്സിന് ഉടമയല്ല ഞാന്‍.ഇവിടെ ഞാന്‍ എഴുതികൂട്ടുന്നതെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിന്റെ വെറും തോന്നലുകളാവാം അല്ലെങ്കില്‍ എന്റെ വെറും ഭ്രാന്താകാം.അതിനെ നിങള്‍ക്ക് എങനെ വേണമെങ്കിലും വ്യാഖ്യാനിക്കാം.അക്ഷരങള്‍കൊണ്ട് എഴുതുന്നത് ഭ്രാന്താണെങ്കില്‍ എന്നെയും ഒരു ഭ്രാന്തനെന്ന് വിളിക്കാം.ഞാന്‍ കുത്തികുറിച്ച തോന്ന്യാസങള്‍ വായിക്കുന്നതിന്‍ മുന്‍പ് ഞാനൊരു കവിയല്ല എന്നുമാത്രം മനസ്സിലോര്‍ക്കുക. പ്രണയം എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയ നാളുതൊട്ട് അതിന്റെ സമസ്ത ഭാവങളിലും ഞാന്‍ അതിനെ കണ്ടു.പ്രേമം,പരിഭവം,വിരഹം,ഏകാന്തത,കാത്തിരിപ്പ്,നൊമ്പരം അങനെ പലഭാവങളില്‍ അത് എന്നെ പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.ഇതിലെല്ലാം ഞാന്‍ കണ്ടത് അതിന്റെ വശ്യതയാണ്,അതിന്റെ സത്യമാണ്,അതിന്റെ ആഴമാണ്.അതുകൊണ്ട് തന്നെ പ്രണയം എനിക്ക് എന്നും ഇഷ്ട്മാണ്.

Sunday, 20 February 2011

ജീവിതം


സങ്കല്പ്പങള്‍ ഏറെ ആയിരുന്നു 
അവള്‍ എന്നിലേക്ക് കടന്നു വരുമ്പോള്‍
പ്രതീക്ഷകള്‍ കുന്നുകൂടിയ എന്റെ മനസ്സില്‍
ഞാന്‍ സ്വയം സന്തോഷിച്ചു
നടന്നാല്‍ തീരത്ത അകലങളില്‍
പരസ്പരം കൈകോര്‍ത്ത് നടന്നു
പറഞ്ഞാല്‍ തീരാത്ത കഥകള്‍
പരസ്പരം പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു
ഒരോ പ്രഭാതങളും സന്തോഷത്തിന്റെയും
പുതുമയുടെതുമായി തീര്‍ന്നു
പക്ഷേ എപ്പോഴോ അവളില്‍
അഹങ്കാരത്തിന്റെ അല്ലെങ്കില്‍
അത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ വിത്തുമുളച്ചു തുടങി
പണവും ബംഗ്ളാവും കാറും 
പട്ടുസാരിയും അവളുടെ അത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ
മാറ്റു കൂട്ടി
എന്റെ സ്നേഹം അവള്‍ തിരിച്ചറിയാതെ പോയി
എന്നെ സ്നേഹിക്കുവാനും അവള്‍ മറന്നു
ജീവിതത്തിന്റെ അടിക്കല്ലുകള്‍ക്ക്
ഇളക്കം സംഭവിക്കാന്‍ തുടങി
അവള്‍ നടന്ന വഴികള്‍ എനിക്ക് തികച്ചും 
അപരിചിതമായിരുന്നു
നൈറ്റ് പാര്‍ട്ടികളും വാനിറ്റി കൊച്ചമ്മമാരും
അവളുടെ കൂട്ടുകാരായി
നേരിനെ മറക്കാന്‍ കഴിയാതെ എന്റെ 
മനസ്സ് തകര്‍ന്നു കൊണ്ടിരുന്നു
ഒടുവില്‍ ഒരു കോടതിമൂറിയില്‍ 
എന്റെ സ്വപ്നചരട് അറുത്തുമാറ്റി
അവള്‍ നടന്നു പോയി
അവളുടെ ലോകത്തേക്ക്
അവളുടെ മാത്രം ലോകത്തേക്ക്
മരവിച്ച ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഏകനായ് 
ഞാന്‍ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു
ആര്‍ക്കെന്നറിയാതെ

No comments:

Post a Comment